Gisteren een ontwerpbijeenkomst op de Koggewerf in Kampen geleid. In de gastvrije Taveerne. Altijd weer spannend, heerlijk om te doen. De werkgroepleden hadden elk een ‘buitenstaander’ uitgenodigd en de gemeente zelf was vertegenwoordigd. Een prima gezelschap, 20 mensen. Het geeft net die denkkracht en afstand om verder te komen.
’s Avonds het resultaat aan het bestuur van Kampen en van de stichtingen gepresenteerd. Men was tevreden, heel tevreden.
Er blijft nog voldoende over om verder uit te werken. De echte beslissingen moeten nog komen. Hoop dat dat ook zo goed bijft lopen.
Notities uit 2012
De Uraufführung van de Ringe des Saturn van W.G. Sebald gezien in een oude fabriekshal in Keulen, opgevoerd door spelers van Schauspiel Köln, bewerkt en geregisseerd door Katie Mitchell. Fantastisch toneel. Het meanderende verhaal - delen van de hele roman - werd door drie vertellers perfect voorgedragen. Ondersteuning was er met beelden uit de film Patience (Grant Gee) en - wat helemaal fascineerde - het was een soort hoorspel waarbij alle geluiden ter plekke werden gemaakt, zichtbaar en strak gearrangeerd en nog strakker uitgevoerd. Af en toe kwam in de achterwand een decor tevoorschijn: een ziekenzaal in Norwich, de passages die in het boek voorkomen over de breakdown van Sebald.
Wie is Sebald? Voor mij inspirator als het bijvoorbeeld om erfgoed gaat. Een citaat van Mc Farlane over hem: "He is a biographer who walks his subjects back into life of maybe he rather walks forward after them into death." (citaat in de film Patience)

Soms koop of krijg ik wel een een foto van een onbekend gezelschap. Van een tijd geleden. Familie, groepen, mensen samen. Interessant om bij weg te dromen en er proberen achter te komen wie wie is en waarom dat zo. Maar ik hoef het ook niet te weten.
Zou in een kamer willen zitten met dit soort foto’s om me heen. Het heeft ook wel iets voyeuristisch. Maar is dat niet met alles wat je eigenlijk niet aangaat en dat toch fascineert? Of hoort het gewoon bij verleden, historie, erfgoed.


Is het eerder voorgekomen dat een kabinet valt en als het demissionair is, genomen maatregelen laat vallen: boerka, anti-immigratie, cavia’s en - in ruil voor steun van een nieuwe achternamiddag coalitie - korting op ontwikkelingssamenwerking & podiumkunst BTW en andere voornemens? Ik ondersteun het maar wat een opportunisme. Klef.
Een paar dagen Kopenhagen om de expositie van Gursky in Louisiana te zien. Blijkt toch meer te fotoshoppen dan eerder gedacht. Hotel in de lineaire uitbreiding van Kopenhagen, Ørestad. Stukjes zijn gebouwd, de structuur ligt er maar door de crisis ligt alles stil. Dan valt het spectaculaire nog meer op. Verder genieten van het fietsen door de stad, van het onverwachte, deze keer een oefenend balalaika orkest, de films van Bartana die Polen, met erg veel dubbele bodems teruggeeft aan de joden via de JRMiP en een niet-inspirerende tentoonstelling van de koningin van Denemarken. Alvast een voorproefje voor de spelletjes van Koninginnedag.




Ondertussen in Nederland. Iedereen kruipt uit zijn/haar holletje en durft nu te zeggen blij te zijn van de PVV af te zijn en er wordt op een namiddag gewoon 14 miljard of zoiets bezuinigd alsof het niks is.
Via de website van het Ministerie van Algemene Zaken downloadde ik een excel bestand met de Catshuis berekeningen. Met de optelformules en de niet gebruikte tabbladen er nog in. Zoals ik zelf een begroting voor een project maak.
Ik heb de bezuinigingen die ik niet zag zitten al gecorrigeerd en het bestand daarna weer ge-upload.
Vandaag op de Terwoldse salon, iets kunnen vertellen over de projecten waar ik mee bezig ben. Eerst iets over erfgoed in het algemeen en daarna laten zien hoe ik ermee te maken heb. Discussies over wie bepaalt wat erfgoed is, hoe erfgoed bezwaard is door het volkseigen populisme, de relatie tussen erfgoed en authenticiteit, onwelkom erfgoed en het besef dat Tupperware erfgoed is maar meer is dan de bakjes zelf. Interessant.
En dat na een week met onder andere een bijeenkomst om de Erfgenamen theatertocht in de Gorsselse uiterwaarden in de benen te zetten.
Ook een nostalgiebezoek gebracht aan plaatsen als Schuinesloot, Elim en Hollandse Veld. Plaatsen vol erfgoed.

Gisteravond is in Mastenbroek de website www.poldermastenbroek.nl gepresenteerd. Een juweeltje, nu al. Maar iedereen weet dat een website alleen interessant is en blijft als er iets op gebeurt, telkens weer. Dus, iedere week wat nieuws.
Het was een drukke bijeenkomst met een mooie inleiding van Jan van de Wetering die Mastenbroek beschreef aan de hand van 7 ‘plaatsen van herinnering’, een toepassing van het concept dat precies aansloot bij de opzet van de website. Het gaat om historische incidenten en geen historische verhandelingen.
Dacht wel eens dat ik ooit (een stuk van) de pelgrimstocht naar Santiago zou lopen. Helaas heb ik Klimmen naar Kruishoogte van Niterink gelezen. Een en al grap, meligheid en het slechtste van het slechtste: de snelgrim & fietsgrim, de blauw-zwarte neger, penopauzefietsers, de lichtgevende arbeiders, etc, etc. Maar blijkbaar zijn het drukke paden, met telkens ‘synchroon-lopers’, waar iedere pelgrim een bijzonder verhaal moet hebben en vertellen, men in kilometers en ervaringen tegen elkaar opbiedt, moet overnachten in vaak overvolle refugios, de middenstand ook graantjes mee wil pikken en een route met erg veel ‘kettinghonden’. Zelfs al is meer dan de helft van wat Niterink beschrijft overdreven, de verleiding om het pad te lopen neemt wel af.
Van die kleine ongemakken. Dat ik de extra woordenlijst in een (legale) Word (op de Mac) maar niet goed geïnstalleerd krijg, dat de invoegfunctie voor plaatjes in Word niet werkt, dat ik altijd 'ene' typ in plaats van 'een' – en dat dan niet automatisch wijzigt omdat mijn extra woordenlijst niet werkt en 'ene' ook bestaat.
Eigenlijk moet ik mijn vraag op een helppagina, een forum, een platform, in een Linkdin groep stellen, daarover een eigen Linkdin groep beginnen. Maar dat soort hulp van een Pieter21, Pluralist, Moskowfiets of Boomshanga om zo maar wat namen in een nu-jij ‘draadje’ te noemen, waar begin je dan aan?
Mijn buurman heeft kippen gekregen, Wyandotten, krieltjes. Het was een groot gebeuren afgelopen zondag met een ‘luisterbioscoop’, een kapper, kip-hapjes, toespraken, een Iers koor, een draaiorgel. Kortom feest. Het mocht ook wel want het is het mooiste hok geworden dat ik ooit heb gezien.
Maar iedere keer als ik die kippetjes nu zie, 5 stuks, denk ik: wat moeten die zich vervelen. Hun hele leven bestaat uit krabben, pikken, lopen, zitten, poepen. Wat een lol. Eigenlijk is dat zo met alle dieren. Ze denken niet, praten niet, herinneren zich niet. Het leven is dan wel erg simpel.

Heb me vandaag gedragen zoals dat niet hoort. Ik had me opgegeven voor het jaarcongres van het Overijsselse TREND bureau maar ben niet gegaan. Als ik zelf iets organiseer dan is dat no-show gedrag van sommigen het vervelendste wat je kunt meemaken. Maar ik moest wat andere zaken afmaken en was gisteren naar een bijeenkomst over Herbestemmen geweest waar ik niet echt vrolijk van werd. Het TREND jaarcongres had dat misschien weer goed gemaakt.
Ben eigenlijk op een onverantwoorde manier bezig met mijn scriptie. Dat behoort een lineair proces te zijn. Je hebt goed nagedacht over wat je wil onderzoeken, beweren of beschrijven, stelt dat vast – maakt zelfs een contract met je begeleider - en gaat ermee aan de slag. Niet dus. Bij mij verloopt het cyclisch, spiraalsgewijze. Ik ben nu nog/weer bezig om mijn vraagstelling aan te scherpen, het kader aan te passen terwijl ik 90 % van de hoofdstukken heb geschreven. Heerlijk, het voorrecht om met enige ervaring aan zoiets te beginnen. Vroeger zou ik in paniek raken. Nu denk ik, zo gaat dat. Maak maximaal gebruik van wat het leven, het denken kan opleveren en verwerk die nieuwe inzichten. Dat is levenlang leren. De eerste verbouwing, de eerste liefde, de eerste offerte, ze waren bijzonder maar nog niet je dat.
In de landbouw heeft men het over de zogenaamde ver-thema’s. Ver- betekent dan te veel, doorgeschoten, het is altijd negatief. Ver-droging, ver-zuring, ver-mesting, ver-storing. Dit kabinet heeft ook een hoog ver- gehalte. Ver-hagen, ver-bleker, ver-wilders(d). Ze bestaan al. Van Rutte kun je niet direct iets maken. Van meldpunten wel, dat zijn voortaan ver-meldpunten. Gedogen wordt ver-dogen. Klink niet gek.
Laatst schreef ik dat iets ‘zonde’ was in de betekenis, dat is jammer. Ik werd erop gewezen dat dat voor sommigen een gevoelige uitdrukking is. Ik pas me altijd aan, ben oppassend en denk dat ik de volgende woorden niet meer zal gebruiken, als ik dat al zou doen: alla (als aansporing), Jood/Pool/Turk, theedrinken, goddelijk (als heel lekker). Gelukkig komen er af en toe weer nieuw te gebruiken woorden bij, zoals deze nieuwe werkwoorden: tulleken (belangrijk doen), meldpunten, kolonisten, afhechten, comazuipen.
Het kan geen kwaad (als ik dat mag zeggen) om op woorden te letten want die hebben lading, meestal meerdere, voor iedereen anders.
Was vandaag in Elburg bij de Botterstichting die aan de museumhaven een paar fraaie loodsen heeft. Men is er de hele winter druk met onderhoud en restauratievan de botters om daarmee in de zomer te kunnen varen. Inspiratie voor het ontwikkelingsplan voor de Koggewerf in Kampen


Heb even geen nieuws, want alles is nieuws. Even deze grap tussendoor. Van Asher Rare Books.
God summons President Barrack Obama, Chinese Leader Hu Jintao and French President Nicolas Sarkozy to a meeting. He then tells them that he has decided to end the world in 3 days and orders them to tell their people. President Obama has a television speech to America and says, "I have good news and bad news. The good news is that there is a God. The bad news is that he will destroy the world in 3 days."
Leader Hu has a television speech to the Chinese people. He tells them, "I have bad news and worse news. The bad news is that there is a God. The worse news is that the world is going to end in 3 days and you're all going to hell."
President Sarkozy goes on television and tells the French people, "I have good news and better news. The good news is that there is a God and he spoke to me! The better news is that the European economic crisis will be over in 3 days."
Een paar maanden geleden organiseerde ik de ‘selectiemaaltijd’. Dat was een etentje waarbij de disgenoten vooraf gevraagd waren om tussen de gangen door uit te leggen hoe ze met selectie omgaan in hun vak, beroep. Het is een onderdeel van mijn scriptie over de selectie van erfgoed. Loes ten Anscher maakte een kunstwerkje van de bijeenkomst, het keuzedoekje. Hier een beschrijving van wat dat is en hoe ik het verwerk in mijn studie.

Melkveehouders. Beschouwde hen lang als een soort klagende ambtenaren die allemaal deden wat de voorlichting voorschreef. Ligt wel wat genuanceerder: ze weten dat de markt ook wat anders wil dan nog meer melk, investeren in hun bedrijven en in vrije tijd, lopen risico, zoeken naar nieuwe bronnen van inkomsten. Doordat de overheid ze loslaat worden ze inventiever, ondernemender en aardiger, positiever. Ook voor de koeien?

Soms zijn er van die momenten, gebeurtenissen die lang blijven hangen. Vorige week hield ik een presentatie voor de Statencommissie cultuur van de provincie Overijssel, die de nieuwe cultuurnota moet vaststellen; om die te vertellen over het belang van de manier van werken van Stichting IJsselhoeven. Ik was niet alleen. 35 andere organisaties deden dat ook en mijn presentatie was een van de laatste. Arme statenleden.
Ik liet in drie minuten een aantal plaatjes zien en vertelde daarbij een verhaal over het belang van de eigen organisatie. Dom. Ging er niet meer in en was ook veel te globaal.
Ik had in drie minuten die ik had drie van onze belangrijkste ervaringen moeten vertellen.
1. Gebruik als het effe kan organisaties zoals IJsselhoeven en zoveel andere particuliere initiatieven die er zijn. Laat de gevestigde organisaties dat met kennis en kunde ondersteunen maar laat ze niet zelf uitvoeren. Ze kennen de situatie ter plekke net niet goed genoeg.
2. Zorg dat cultuur - maar dat geldt ook voor erfgoed, voor cultuurhistorie - onderdeel uitmaakt van een groter geheel. We weten nu langzamerhand wel dat het iets economisch moet opleveren maar het gaat om iets veel breders: verknoop het met gebiedsontwijking, eigenaarschap, ontwikkeling, educatie, identiteit. Cultuur en geschiedenis op zich zijn aardig maar pas waardevol als ze een doel hebben.
3. ‘Waardeer wat mensen zelf kunnen en willen’ is dus ons uitgangspunt maar je moet er wel iets aan toevoegen. Dat is de bijdrage van cultuur. Door meer, anders, iets geks, onverwacht komt de wereld verder. Anders gaan we achteruit. Net iets andere architectuur, net een andere erfinrichting dan die mensen zouden wensen. Daag hen uit, het loont.

Dat had ik moeten zeggen. Bij deze.
