Overslaan en naar de inhoud gaan

Nr.10

Gisteren nog eens een echte van Warmerdam gezien in een gezellig volle bioscoop. Zijn tiende film, dus Nr 10. Eigenlijk twee films, - een over een theatergezelschap - waarin Pierre Bokma tenslotte een spijker door zijn voet krijgt geslagen en een waarin de kerk in vol ornaat een buitenaardse planeet ouderwets wil gaan kerstenen. Dat gaat spectaculair mis.
Van die fantastische beelden: de pastoor/deken/bisschop die in zijn eentje eet, bediend wordt door een zwarte kapelaan/priester, ondertussen kijkend naar atletiekwedstrijden op de tv. Of de grijs-grauwe interieurs van de jaren x. Of de ijzige opmerkingen van Hans Kesting bij het toneelstuk dat hij regisseert waarin het dus goed misgaat. Heerlijk.

Travelogue

Terug uit Engeland heb ik een verslag van de wandeling gemaakt, een travelogue, in de geest van ‘De ringen van Saturnus’ van W.G. Sebald. Dus geschreven naar aanleiding van herinneringen, associaties, meningen, gebeurtenissen. Nauwelijks chronologisch. Veel fictie. Heerlijk om te doen, het leven en de geschiedenis als een vat waar je uit kunt putten.
Hieronder trouwens een overzicht van foto’s die ik maakte, bij iedere stop een. Gewoon zoals het was. Pauzefoto's. We liepen anderhalf uur en rustten dan een half uur.

Verleden

Bijna terug van een lange wandeling in Engeland. Een paar jaar geleden stemde ‘n meerderheid voor de Brexit. Geen bemoeienis meer van Europa en terug naar dat machtige empire. De weg daar naartoe is lang lijkt me. Extra lang door de Corona. Ondertussen zijn er heel veel honden bijgekomen, onderhoud is achterstallig, arbeid is schaars en het kapitaal heeft het nog meer voor het zeggen. De tweedeling is zichtbaar.
Dus wordt alles wat herinnert aan het roemrijke verleden breed gememoreerd. Deze kroeg moest het hebben van het feit dat sir Conan Doyle er het verhaal van de dancing man schreef en dame Barbara Hepworth er verbleef. En nu hebben wij er dus gegeten. Niet heel lekker.

Varkens

We wandelen de Peddars Way. Door Norfolk. Geen bijster opwindend gebied maar heerlijk om na zo lang weer eens dagen aaneen te lopen. Allemaal landbouw. Giga kavels. Het voorland van de grootschaligheid die we ook meekrijgen. Maar de varkenshouderij is mooi om te zien. Op 10-20 Ha staan honderden hokken met zeugen, biggen, mestvarkens. Na een paar jaar wordt het bedrijf verplaatst en zorgden al die varkens voor omgewoelde en goed bemeste grond. Zal met stikstof ook goed uitpakken want vast en vloeibaar wordt gescheiden. Zoiets kun je je in Nederland niet voorstellen dus de enige oplossing is ....

Testen

Deze dagen staat alles in het teken van testen, zelftest, PCR test, testen voor vakantie, 2e dag test, testafspraken, testbewijs. Ziehier twee zelftesten voor het jaarlijkse familiefeest. Eigenlijk is het wachten op coronakunst want de overvloed aan nieuwe procedures, apparaten, middelen moet toch nieuwe beelden opleveren. Of juist niet. Het plaatje van de coronaprik heb ik trouwens langzamerhand wel gezien.

Mijmeren

Af en toe kom je van die bijzondere foto’s tegen. Lars von Trier, Bergman ensceneringen. De gezichtsuitdrukkingen: angst, benepenheid, argwaan. Niemand die ook maar iets lacht. Toch, eentje, derde van rechts boven. Ietsje Een paar families, zeker de vrouwen. Allemaal dezelfde koppen. Drie heel belangrijke mannen; de organist achter het harmonium, de dirigent achter de lessenaar met een sigaar in de mond en de voorzitter met een witte kraag en de hamer. Een paar ‘noncha’s’: jas los maar verder in de plooi. Niemand van de mannen is kaal. De voorzitter een beetje. Dat hoort ook.
In ieder geval een koor, een kerkkoor. Protestants christelijk. Opgesteld aan de achterkant van de consistorie? En het paste precies achter de paaltjes.
Zoals alles past. Wat een keurslijf.

Formule 1

Leef blijkbaar in een andere wereld. Iemand zei vandaag “Geen wonder dat er komende zondagmiddag te weinig belangstelling is voor de derde editie van het IJsselFilmFestival, deze keer in Doesburg, want dan wordt de Dutch grand prix gereden op Zandvoort en daar zit iedereen naar te kijken".
We laten ons steeds weer te grazen nemen door geld, macht, glamour, marketing, reclame, de economie. Nu worden ze nu weer bediend door dat rechtse kabinet in wording. Om met Michiel Romeyn te spreken: hoe kan het dat we toestaan dat al die financiële proleten zich hele stukken van ons leven kunnen toeëigenen, godverdomme.
Terwijl het Festival in Terwolde een groot succes was. Maar toen was er dan ook geen evenment waar je echt voor thuisblijft. Nou ja, Feyenoord moest voetballen en de Vuelta werd gereden en .....

IJsselFilmFestival

De eerste editie van eerste IJsselFilmFestival was een experience. Denk dat de meeste bezoekers het als positief hebben ervaren maar als je je er zo in vastbijt als ik doe dan wringt iedere oneffenheid. Nu dus druk met aanpassingen om nog beter voor de dag te komen in Terwolde, een thuiswedstrijd die toch nauwelijks zo voelt. Het gaat om de IJssel.
Het avondprogramma had een beetje de surrealistische sfeer van de foto à la Richter.

Filmstrip

Nu het IJsselFilmFestival bijna van start gaat - zaterdag 21 augustus in Zwolle, spannend - ben ik extra gespitst op film, filmstills, scripts en zo. Kwam laatst in Kortrijk deze bijzondere filmstrip tegen. Ieder plaatje van het storyboard was minitieus geschilderd. Een kunstwerk van Robert Devriendt. Je hoeft er alleen maar een verhaal bij te maken.

Kunst in Vlaanderen

Een mooie week. Inspirerend. Dat moet ook wel als je in vijf dagen de triennales van Kortrijk en Brugge, Watou 2021 en Beaufort ziet. We hadden er na anderhalf jaar echt zin in.
Watou viel tegen. Poperinge is te gretig om het festival te behouden lijkt het en Watou wordt te druk en de huizen die Watou zo bijzonder maakten, zijn er niet meer.
Kortrijk en ook Brugge hadden heel mooie werken en locaties. Hoe kun je een stad beter beleven dan door net alle must-see plekken te missen? Vaak was er een weldadige rust.
En Beaufort? De beelden moesten de architectonische lelijkheid van de kust compenseren. Het lukte meestal.
En dat alles met als basis een wei waar we in te hoog gras kampeerden. Prijs kwaliteit klopte niet helemaal zullen we maar zeggen. Gelukkig bleef het droger dan voorspeld.

Kamperen in Zulte

Storyboard schilderij (Robert Devriendt)

In de tuin van Gezelle was een oude ceder in de steigers gezet (Hector Zamora)

Zeespiegelstijging, steenmannetje (Rosa Barba)

Dive, de snelweg die in zee eindigt (Ruben Bellinkx)

Past precies. De vaalgier op de rotonde (Jimmy Durham)

Geldparadijs

Eens een andere analyse van Nederland narcostaat, nog wel van een Italiaan, toch hét maffialand bij uitstek. Die zegt dat Nederland het echte maffia paradijs is. Ons juridische en bestuurssystemen zijn op orde en we hebben weinig op met corruptie. Maar we hebben hier een geld-eldorado ingericht. Een vrijhaven voor al die bedrijven en organisaties die geld moeten stallen, buiten het zicht van hun eigen regeringen.
Nederland als de bankier van de onderwereld, want waar ligt de grens tussen wit en zwart geld. Er is in ieder geval veel te veel geld en veel te veel mensen die aan dat teveel geld nog meer verdienen. De voetbal en die fantastische Formule 1 als onuitputtelijke wiswassers.
Verstandige man, Roberto Savio.

Heiligheid

De laatste tijd krijg ik veel heiligheid mee. Een paar weken geleden Steyl en afgelopen zondag 'Kunst in de de Heilige Driehoek' in Oosterhout. Heel mooi en toegankelijk, misschien te.
Blijkbaar is dat bijzonder, de resten van de ordes en congregaties die zoveel erfgoed hebben achtergelaten. Als tegenwicht vorige week Joep van Lieshout die zijn eigen interpretatie heeft van leven en dood.

Nieuwe woorden

Floris Alkemade als eerste zomergast. Mooie avond. Zo ontzettend positief. We moeten een nieuwe taal maken om alle veranderingen een positief verhaal mee te geven want anders blijft het doem en ellende. Kunst en wetenschap moeten die nieuwe taal en woorden maken. Zelfs Houellebecq werd als positieve poëet geportretteerd.

Routine en scheermesjes

Routines, heerlijk. Dat moet zo blijven want er is al genoeg om over na te denken en te beslissen.
Iedere dag scheren met dezelfde zeep en bekende mesjes. Maar de fabrikanten laten je ook daar niet met rust. Gebruik Gilette Mach3. Op de houder past een bepaald type mesje. Maar er is iedere keer weer wat nieuws: 3 mesjes, vier mesjes, blauwe glij-strip, overal blauwe strips. Maar de verpakking is dicht. Sta je daar voor het rek te kijken. Turbo? En laat iemand anders maar eens mesjes voor je meebrengen. Gegarandeerd de foute. En of ze beter worden? Langer meegaan? In ieder geval altijd duurder.
Routine is gebouwd op het vertrouwen dat het altijd hetzelfde blijft.

Film en toneel

Het was de week van film en toneel.
Ik leg de laatste hand aan de twee IJssel films voor het festival.
Er was de première van ‘Als dit alles voorbij is …’ in Oene. Onder de draaiende molen. Het was even wennen aan het buiten spelen maar heel positieve reacties.
En we hadden een eerste regie- en productiebespreking over de Vonderhoek. We zorgen ervoor dat we in september het geld en spelers hebben om aan het werk te gaan..
Kortom gewoon doorgaan met alle creativiteit. Het kan geen kwaad nu het Dansen-met-Jansen anders uit lijkt te pakken dan gedacht.

'Als dit alles voorbij is ...', Jurrian Bijsterbosch, Henk Osinga, Margaret van de Wetering (foto Benno Wonink)

Carbon farming

File op de Heegsestraat. Caravans, bussen, bestelwagens met aanhanger-met-crosswagen, een gewone auto. Alles stond te wachten om toegelaten te worden tot het nieuwe autocrossterrein voor de jaarlijkse crosswedstrijd. Levert op zijn minst een verdichte bodem. Een vorm van carbon farming zullen we maar zeggen.
Wij hadden de tweede try-out van ‘Als dat alles voorbij is …’ Een mooie voorstelling waar we mee on-tour gaan. Volgende week de première.
Zal wat minder overlast geven en mogelijk bezinning. Ieder zijn ding?

Vreemd en gewoon

Waren vorige week in Steyl, het kloosterdorp, waar het pater- en nonnenleven nog net bestaat. Giga kloosters en tuinen met een paar bewoners. Zusters van eeuwigdurende aanbidding. Het woord alleen al. Roze zusters. De beer die kaal was geworden van alle geaai. Trouwens de opgezette beesten hadden ook nog maar weinig bont. Het blijft toch een uitdragerij. Van geheelde spullen.
Vandaag was ik bij de opening van een fototentoonstelling ‘Achter de IJssel’ in Veessen: foto’s van mensen die gewoon en net anders zijn als je goed kijkt.
Zijn we niet altijd op zoek naar anders, vreemd, onverwacht? Verrassing maar ook herkenbaarheid.

Als dit alles voorbij is ....

Woensdagavond was de try-out van de voorstelling “Als dit alles voorbij is …’. Aandacht voor de MKZ die hier 20 jaar terug huishield en de corona nu. Het was een mooi optreden van de 3 spelers. Duidelijk en overtuigd, mooie enscenering van Gerja Meima. Inhoudelijk sterk. Benieuwd hoe de uitvoering gaan lukken want hoe moe zijn we inmiddels van alle onheil? We willen weer gewoon onbezorgd zijn en ook zo leven.
Of kan nog even nadenken geen kwaad.

Spelers met regisseur (2e van links) en eigenaar locatie, EJ Aalpoel (midden)

Genieten

Weer even genieten, nog even genieten. Na lang weer een festival bezoek. Coronaregels nog alom maar toch ruimte om wat anders mee te maken. Hoewel? De slaapvoorstelling in ’t Hem bleef in de sfeer. Ook was mijn mobiel die ik verloor in Amsterdam gewoon op het politiebureau afgegeven. En was de horeca stil maar net te vroeg dicht.

Promotie

Jaren geleden gingen twee medewerkers bij het Tropeninstituut een nieuw cursuseenheid oprichten die redelijk zelfstandig moest opereren. Er ontstond een dikke ruzie omdat de ene, die iets meer guts had begon met het logo en de lay-out van het briefpapier. Dat hij bezig was met de vormgeving van het streepje-rechtsboven-op-de-bladzijde werd een breekpunt voor de ander die zich helemaal op de inhoud van de nieuwe cursussen richtte.
Ik moest er aan de denken nu we al wel een promojasje hebben voor het IJsselFilmFestival eind augustus, begin september maar nog zitten te worstelen met de opzet van het geheel. Ik weet nu dat beide belangrijk zijn en dat een zicht op hoe je het wil verkopen even belangrijk is dan wat. En dan moet je soms aan de achterkant beginnen.

Voorjaar

Op het einde is het dan echt voorjaar. Na weken somberen over kou en regen, is de tuin niet meer te houden. Margrieten, vergeet-me-nietjes en boterbloemen. Weinig biodivers. Bomen en heggen zijn nog nooit zo groen geweest. Ook dit gaat van slot lijkt het. Even echt van genieten.

Spelers

'De Vonderhoek gaat op de schop', daar gaan we mee aan de slag. Joppe tekende alvast de portretten van de spelers. De echte moeten we nog wel vinden, naast al die andere dingen die moeten gebeuren. Maar het begin is er. Vind je je lijken op een van de getekende portretten en je wil meespelen of meedoen, welkom.

Kamperen

Een paar dagen kamperen. Het was geen lekker weer maar als je buiten bent … Kamperen in coronatijd is ook bijzonder. Met mondkapje op afwassen. Afstand houden, ook met je familie. Geen groepsvorming maar dat is niet eenvoudig als je met vier gezinnen bent.
Mooie plek, de Haverkamp. Met een ooievaarsnest heel hoog op een hoogspanningsmast en het treintje Apeldoorn, Zutphen in de rug.

Rutte

Je hebt staatslieden, politici en managers. Rutte is vooral de laatste. In ieder geval geen staatsman.
Moet kunnen. Maar als je na drie weken ‘diep’ nadenken niet verder komt dan de schamele ‘radicale’ ideeën die Tweebeeke gisteren aan hem wist te ontfutselen dan is zelfs de premier als manager door de mand gezakt. Goede managers hebben een visie op de toekomst maar daar hoef je bij hem niet mee aan te komen. Teveel vooruitkijken is zo wie zo maar ongemakkelijk.
Hoop van harte dat we - na deze vlijnmscherpe analyse - zonder hem verder mogen.

Promo De Vonderhoek

Filmpje

We gaan aan de slag met de Vonderhoek, het utopische blijspel over het nieuwe platteland, over alles wat er staat te gebeuren. De tekst is klaar - nou ja, er zal nog wel aan worden gesleuteld - en twee van de vier filmpjes. Nu moeten we spelers vinden en alvast speelplekken voor straks. Voor de promotie ga ik samen met Seif en Aktham, twee kleinkinderen, een stop-motion filmpje maken. Op de foto een paar van de props. De bouwplaat voor een veenkoloniale boerderij had ik nog liggen.
Morgen maken we de opnames. Nooit te oud om te leren. Ben benieuwd.

Landschapstriënnale

Ben de Landschapstriënnale aan ‘t volgen. Iedere drie jaar strijkt die ergens in Nederland neer. Deze keer in het Van Gogh Nationaal Park i.o., in Noord Brabant.
Alles had natuurlijk live moeten zijn maar het is digitaal. Prima georganiseerd ‘op afstand’. Een interessant programma. Fris & fruitig.
Letterlijk veelbelovend. Een beetje té.
Heel veel voornemens en ambities. Alsof de problemen op het platteland daardoor per direct gaan verdwijnen. Griezelig positief. Promotie alom.
Gedreven wethouders. Nauwelijks een gewoon mens te zien.
Iedereen is dikke maatjes. ZLTO met het Brabants Landschap. De industrie en R&T. Het lijkt Limburg wel. De LLTB met IKL. Daar blijken publiek en privaat, belangen, verantwoordelijkheden wel erg slecht geborgd.

Compost

Ieder jaar weer iets bijzonders als de compost is omgezet en de bomen weer hun bemesting hebben. Heb me een beetje ingehouden want ik begreep dat ik te scheutig was met de compost. Dan worden de bomen lui.

Verheffen

Luisterde deze week naar Erdal Balci, via de podcast van ‘Nooit meer slapen’. Ik schreef vorige week over Bir Başkadır. Dat ‘het anders zijn’ een groot goed is. Alles heeft waarde, is waardevrij. Balci liep daar, als jongen in Turkije in vast want hij geloofde in de verlichting. Spinoza als zijn voorbeeld: het individu moet zich los kunnen maken van de groep maar niet op eigenbelang uit zijn.
Geen post-modernisme, waarbij alles gelijk en even waardevol is. Want dan kom je niet verder dan ‘verbinden’ (een term die ook ik de laatste tijd teveel gebruik). CDA geneuzel. Multiculturalisme.
Lees Ramsey Nasr's pamflet, 'De fundamenten' waarin het neoliberalisme wordt afgemaakt. De economische vertaling van post-modernisme.
Niet verbinden dus maar verheffen, dat oude socialistische, Europese verlichtingsideaal.

Het is anders

Prachtige Netflix serie gezien. Bir Başkadır. Te vertalen als ‘het is anders, een ander zijn, is een ander’. De Engelse titel Ethos kan ik me ook wel voorstellen. Het is een dromerig verteld, soms heel hard verteld verhaal, een mozaïek van karakters. Vaak uitgetekend in hun onderlinge relaties, onderdeel van de groep. Een mooi verhaal over het moderne en traditionele, geloof en seculier, man vrouw, jong en oud, intellectueel en ongeletterd, stad en platteland. Op het sentimentele af maar toch ook weer niet. Zonder oordelen.
Vanuit het besef dat alles anders is of kan zijn, past deze foto ook wel. Met Pasen werden in Staphorst de gordijnen voor de ramen van een gele rand voorzien. Eerder gebeurde dat door de gordijnen om te draaien zodat de ongebleekte kant - vaak een beetje crèmekleurig - in het zicht kwam. Nu dus met een eigen versiering. Maar ook dit anders zijn verdwijnt. Was nog maar bij drie boerderijen te zien.
Hoe mooi kan anders zijn, zijn.

Goede vrijdag

Kaag deed al een aardige suggestie door Pasen bij Rutte’s kruisgang van gisteren te betrekken maar Fokke en Sukke doen het nog beter. Gethsémané heb ik altijd al zo’n mooi woord gevonden. Daar kraaide de haan drie keer.
Het was nog maar witte donderdag. Benieuwd wat goede vrijdag gaat brengen. Zou ie echt gaan hangen? Nog steeds niet.

Prik

Heb een eerste prik gehad. Even ervaring delen. Als je de uitnodiging krijgt, registreer dan via de website. Snel, eitje - als je weet hoe de DIGID app werkt - en blijkbaar is er wat te kiezen. Binnen vier dagen kon ik terecht. In de buurt nog wel. Prikken als een warme douche. Zoveel voorkomendheid en begeleiding. In een bijna lege sporthal.
Eigenlijk draagt dit bericht natuurlijk ook weer bij aan al die verhalen over wat er fout gaat. in dit geval dus wat er goed gaat.
Dank, dank.

HX

Dat HX vanaf 1 januari geen bedrijf meer is, had natuurlijk een afscheidsfeest verdiend. Als corona er niet was geweest was het misschien anders gegaan maar nu is HX in stilte uitgeschreven
Gestart als ZZP-er in 2000, daarna een VoF. Maar een bedrijf? Bij een bedrijf denk je toch aan winst maken, marktkansen oppakken, groeien. HX was niets van dat alles. In alle redelijkheid probeerde ik een vergoeding te vragen voor verstandige adviezen en deskundig werk. Nog steeds. Alleen wegen de kosten niet meer op tegen de inkomsten. Dat zijn die van een freelance, super-vrijwilliger.
Maar de naam en het plezier in mooie projecten blijft. En deze website natuurlijk en deze berichtjes.
De eerste ‘advertentie’ als aandenken.

Verkiezingen

Rutte gaat steeds meer, zelfs fysiek op Hekking lijken. Kees van Kooten als de opdringerige wethouder. Die moest nog vechten om in beeld te blijven. Rutte hoeft dat niet. Ondanks Groningen, toeslagenaffaire … noem maar op. Wordt zelfs nog groter. Zelfs in Groningen.
Asscher trok zijn consequenties, Rutte niet. Blijft gewoon zitten en vindt het allemaal heel erg.
En rechts marcheert verder. Bijna 20% van de stemmen. De griezels.
Voor ieder issue hebben nu een splinter.
Het was een campagne die steeds meer op de tv zelf gaat lijken. Vooral praten over het praten: wie praat en waar en met wie en wat levert het op en wat is het format.
Alleen Kaag was nog een beetje authentiek. Hoelang nog.
Als gebruikelijk zaten de voorspellers er ver naast.
Om somber van te worden. Niet te lang.

On stage

Zondagavond blijkt nog steeds een bijzondere tv avond. Om gewoon analoog te kijken. Bijvoorbeeld naar 'on stage', het frisse programma van Nadia Moussaid waarin meer of minder bekende muzikanten en performers, anderen mogen uitnodigen met wie zij iets hebben, die ze willen voorstellen. Om zo kunstenaars een kans te geven in deze schrale tijd. Onverwacht en onbekend. Een verademing vergeleken met alle ons kent ons gedoe.

CLIJ werkt

De laatste twee weken is CLIJ ontdekt. Mijn stichting die privé initiatieven op het gebied van Cultuur en Leefbaarheid in de IJsselvallei - CLIJ dus - ondersteunt en soms zelfs mogelijk maakt.
Ten tijde van de IJssel biënnale komende zomer is er ook een programma met culturele activiteiten, zeg maar een randprogramma. Ik draag er ook aan bij met het IJsselFilmFestival waar ik deze dagen een website voor maakte.
En ben dus benaderd door vier andere initiatieven waarvoor CLIJ ondersteuning wil bieden.
Mooi om al die energie weer te zien.

Podcast

Heb de podcast ontdekt. Op mijn dagelijkse wandeling bedenk ik het een en ander maar daar kun je niet mee bezig blijven en de omgeving is ook niet altijd aantrekkelijk; het uitgeruimde landschap, zoals Hans Renes het laatst noemde. Dan is een podcast een aangenaam alternatief. Ben begonnen met ‘De plantage van onze voorouders’. Over plantage Tout Lui Faut in Suriname, waarvan een voorouder van Maartje Duin - die de podcast maakte samen met Peggy Bouva - 1/72 bezat. Een ‘must hear’.
Wat moet ik nu horen? Er is zoveel.

De Vonder

Ben apetrots. Ik heb zomaar een toneelstuk geschreven. Nou ja, zo maar. Na drie keer aanzetten. Ik kondigde het al eerder aan. Het is gelukt. Nu moet er, zoals iemand zei, theater van worden gemaakt. Want ik heb er alles en waarschijnlijk teveel, ingestopt wat op het platteland aan de orde is. Landbouw in alle smaken, erfgoed, maatschappelijke ontwikkeling, duurzame energie, de wateropgave, recreatie, kunst, wappies, de ‘verdozing’ en niet te vergeten liefde. Een caleidoscopisch, utopisch blijspel. Gebiedsontwikkeling zoals het zou moeten.
Het eindproduct is een kaart van de nieuwe Vonder (andere naam?) die nu (professioneel) getekend wordt. Ik maakte daarvoor deze schets.

Sneeuw

Je ontkomt er niet aan ook als je de hele week te maken hebt met een ontregeling van het evenwichtsorgaan. Het sneeuwde, vroor en het was koud. Een plaatje om het zeldzame verschijnsel vast te leggen. Hoop dat de nieuwe bomen het kunnen hebben. Morgen wordt alles weer gewoon.

Basisonderwijs

Een ervaring rijker. Drie kleinkinderen een dag mogen onderwijzen. Kennisgemaakt met het basisonderwijs van nu, op afstand. En het is niet het ‘afstandsonderwijs’ waar we het vroeger over hadden.
Meet’s, allemaal filmpjes, animaties, spellen, gym-op-afstand en prijzenkasten. We waren niet gewend dus daar zal het aan liggen dat we na een dag extra moe waren.
Respect voor alle moeders en vaders die dit er naast hun eigen werk bij moeten doen. Thuis. En waarschijnlijk met minder voorzieningen dan wij hadden.
Gun iedereen dat dit de laatste lockdown voor de basisscholen was.

Klaar

Heb de tuin weer op orde. Bosje afgezet, speelplek gemaakt, houtsnippers verspreid en nieuwe appelbomen geplant. Niet van die ielen. Een Boskoop, een Jacques Lebel en een Gravensteiner. De tuin is voorjaarsklaar.
Het weer golft wat op en neer: koud, warm, droog, regen. We komen langzamerhand in een mediterraan klimaat met winterregens en droge zomers

Schoonheid

Vandaag staat er in het zaterdagmagazine van het Reformatorisch Dagblad een verslag van het fotoproject Schoonheid en Troost dat ik organiseerde voor Stichting IJsselhoeven in het voorjaar van 2020. Lang geleden.
Want hoe anders is de sfeer, de stemming nu. Avondklok, nieuwe varianten, vaccins die we elkaar uit de handen rukken. Het duurt en duurt. We moeten het hebben van de wanten van Bernie Sanders en blijkbaar de profvoetbalwedstrijden die wel door mogen gaan. Schrale troost. Dan is het optreden van Amanda Gorman, het beeld van al die vlaggen in plaats van mensen op de Mall, maar ook een plaatje van een project van Roosegaarde zo welkom. Een veld prei met de kleuren van de industriële productie. Schoonheid is wel wat waard.

Kachel en hout

Vond altijd dat je ver moest blijven van houtkachels want dan ben je altijd slaaf van het hout. Hakken, zagen, stapelen, stoken. Hoewel, het schijnt we iets voor mannen te zijn, zie ‘de man en het hout’. Toch was het heerlijk om er de afgelopen tijd mee bezig te zijn. Met goeie hulp was het een welkome afleiding nu het alleen maar gaat over corona, een gevallen kabinet, Capitool bezettingen en griezels op rechts.
Dit blijft er trouwens over als je een bosje afzet: hout voor de kachel en heel veel houtsnippers.

Years and Years

Ben de zes episodes van Years and Years, een serie die de twee superproducenten HBO en de BBC samen maakten, aan ’t kijken. Ik schrik van de actualiteit. De tweede termijn van Trump is gelukkig nu niet gelukt maar in de nadagen van zijn fictieve tweede ambtstermijn gooit hij nog een atoombom op een Chinees eiland voor de kust van Vietnam. We hebben nog 10 dagen Trump te gaan.
En Vivienne Rook (Emma Thomson) is de nieuwe Trump met haar eigen TV kanaal en dagelijkse schandalen.
Misschien moet ik na drie episodes maar ophouden want als het nog voorspellender wordt …..?

Leven

Aan het begin van 2021 dit plaatje. Om te laten zien dat het leven, ondanks alles, maar zo niet is afgelopen. Stel je jezelf voor als deze appelboom. Uiteindelijk moest die wel weg na 70 jaar(?) vruchtbaarheid. De derde al in korte tijd. Toen ik ‘m afzaagde bleek de hele kern weg te zijn, helemaal hol.
Het leven kan lang mee.

Nieuw Jaar

HX wenst u een mooi, gezond, gelukkig nieuw jaar.

Bij de nieuwjaarskaart 2021: yellows & greys #2021 © lies holstein 2021
For 2021 Pantone choose two monotone industrial colors, ultimate grey and illuminating yellow. This optimistic notion brought back the world’s other turbulent year 2001 when my Bauhaus color series of bright yellows & greys landed in our kitchen. My color choices for the new year: nature based multi tones yellow & grey of dahlia #2021.